Lianne, 13 mei 2009
Indonesië , Yogyakarta

Nog maar 3 weken!!!

FOTO'S foto's foto's.
Laos: http://picasaweb.google.com/okkehendriks/BanyuwangiLaosMemorycard#
Indonesie tot nu toe: http://picasaweb.google.com/okkehendriks/Banyuwangi#

(geloof mij, het was moeilijk om een selectie te maken tussen die honderden foto's)


Een land verder, of eigenlijk twee. En een maand verder. Wat wil zeggen dat het einde nu echt in zicht komt; nog maar iets meer dan drie weken! Eng, raar, kan het me niet voorstellen, stiekem ook wel heel leuk, en jammer.. We proberen er niet te veel aan te denken want ja; we kunnen nog zoveel doen! We betrappen onszelf er echter op dat onze gedachten regelmatig naar 3 juni gaan, hoe gaat dat zijn om iedereen weer te zien, gewoon eten op tafel te hebben staan iedere avond, een permanente kledingkast te hebben ipv een wandelende, niet meer de keuze te hebben tussen een bananapancake met lemonjuice als ontbijt of nasi goreng, een eigen kamer te hebben, niet meer aangestaard te worden alsof je van Mars komt, weer het veilige verkeer in te duiken, niet meer opgelicht te worden bij iedere rupiah die je uitgeeft.. En nog zoveel meer! Hoe meer ik besef dat ik hier bijna wegga, des te meer dringt het door aan hoeveel ik hier gewend ben geraakt. En aan hoe weinig eigenlijk ook; luxe is hier vaak ver te zoeken.
En het is echt zo: Azie blijft iedere dag verbazen, zelfs na ruim 5 maanden.

De laatste keer dat ik een bericht online heb gezet zaten we nog in Laos, Luang Prabang, tijdens het nieuwjaar. Dat was echt ontzettend gaaf. We hebben nog 2 dagen meegedaan wat leuke foto's heeft opgeleverd (de camera heeft het overleefd) van bijv. monnikken die op het terrein van een tempel rondlopen met een bakje (of bak). Bijna dacht ik dat die bedoeld was om geld of eten mee in te zamelen maar ik werd snel uit die droom geholpen. Die bak, gevuld met water, ging om boven mijn hoofd. Zelfs om tempels heen was het dus uitkijken. We hebben Miss Newyear gezien in een grote optocht door de stad en aan het eind van de 2e dag was ik veranderd in zwarte piet; men had me ondergesmeerd met zwart vet. Dat leverde me een douche op van ongeveer 2 uur en een rode pijnlijke nek; niet iedereen had even onschuldig vet gebruikt. Na 3 dagen intensief haren wassen was de stank en het geplak zo goed als verdwenen.
Maar ach, het was gaaf. Een en al vrolijkheid, zowel locals als toeristen als locals met toeristen. Een groot feest.

De busrit van Luang Prabang naar Vientiane zou ik eerder het tegenovergestelde van n feest noemen; het reispilletje had dit keer niet veel geholpen en dat leverde een van de slechtste dagen van deze hele reis op. 10 uur lang in een snikhete bus, zonder airco, de ramen konden niet open, een en al berglandschap en misselijkheid (terwijl om me heen 3 kinderen aant overgeven waren). Het dagje Vientiane hebben we erg weinig gedaan, de stad leek in uitrust-mode te zijn geslopen na het nieuwjaar dus wij ook.
Het dagje reizen naar Kuala Lumpur, Maleisie verliep zonder problemen. De tuktuk die ons naar het vliegveld in Vientiane wilde brengen klonk gammel en na 10 minuten klonk een hard geratel en zagen we de ketting onderlangs voorbij komen. Maar dat is geen probleem, behalve voor de tuktukchauffeur. Hij had binnen 10 sec een nieuwe tuktuk voor ons geregeld en bleef achter met zijn ketting-loze voertuig.
Aangekomen in Kuala Lumpur beleefden we een cultuurshock. Eigenlijk wisten we niet meer dat er zo'n groot verschil was tussen Laos en Maleisie. De hele middag hebben we met open mond rondgelopen; wat een grote bussen met goed werkende airco, wat rijden ze ongelofelijk hard, we rijden weer aan de linkerkant, ze hebben hier snelwegen, 4-baanswegen, veel auto's, geen irritante muziek in de bus, flatgebouwen, huizen van steen.. Echt verbazingwekkend, luxe, comfort.. Het was leuk om weer een middag rond te lopen in deze stad; we bekeken het nu met hele andere ogen. We wisten niet dat de stad een eigen geur had maar herkenden deze meteen; zoet, eten, uitlaatgassen, stank.. Het was er ook weer druk, in Laos is het nooit druk want daar zijn gewoon niet genoeg mensen. Daar hebben ze geen 4baanswegen nodig want zelfs op een smalle hoofdweg kom je geen kip tegen (verkeerde uitdrukking; kippen kom je er wel tegen, auto's niet). Het eten was voor ons beide weer top; lekker (roti! Indisch eten!) en Okke hoefde geen tweede bord te bestellen. Ook was de McDonalds weer aanwezig, die we sinds Bangkok, januari, niet meer gezien hadden. Nu echt overtuigd dat we er voorlopig niet meer zouden komen, verlieten we Kuala Lumpur weer met AirAsia om savonds op Bali aan te komen.

Met een onofficiele taxi werden we naar het centrum van Kuta gebracht, de toeristenmagneet van Bali. De cultuurshock hadden we al gehad maar dit was nog even een stapje verder. Gigantische luxe, discotheken, dure winkels (Billabong overal), grote resorts, Starbucks naast het Hard Rock Hotel, shoppingmalls met uitzicht op het strand.. Ehm, wat deden wij hier? Een dagje rondlopen met open mond (alweer) rondkijken, mensen kijken was al interessant; surfers, uitgaanstypjes met tshirts aan waar het lokale biermerk op stond, ouders die hun kinderen volgen terwijl de hoeveelheid tassen met aankopen met de minuut groeit.. Toch kun je hier goedkoop zitten, er zijn goedkope guesthouses en overal kun je warungs vinden (lokale, goedkope eetplekjes). Grappig om op het strand te zitten tussen zoveel veel te bruine vakantiegangers (wij mijden de zon een beetje; na 3 weken heb je die wel gezien toch?).
We zijn een paar dagen naar Ubud vertrokken nadat we een vlucht naar Labuan Bajo, Flores hadden geboekt (we wilden het eigenlijk met ferry's en bussen doen maar omdat we ook weer terug moesten zou dat belachelijk veel tijd kosten). Ubud is een mooi, maar ook wel toeristisch stadje in het midden van Bali. Ongeveer iedere 10 m loop je langs een tempel en je moet uitkijken dat je niet steeds op de massa's bakjes stapt, gemaakt van bananenblad en gevuld met vanalles (bloemetjes, koekjes etc), als offer voor de goden (Hindoeisme?). We hebben er een wandeling gemaakt in de omgeving en ik moest mijn mening bijstellen over Bali. Ik had verwacht dat er nog maar weinig authentieks en moois te vinden was maar het is juist ontzettend mooi! We hebben langs rijstvelden gewandeld, over weggetjes waar ik bang werd van de hoeveelheid honden die ons blaffend achterna kwamen, in de hitte, bijzonder! 'sAvonds zijn we naar een traditionele dansvoorstelling geweest, die je volgens de LonelyPlanet niet mag missen, maar ook niet kunt missen. Iedere 10m staat er een verkoper op straat met kaartjes en iedere avond is er op minstens 3 plekken in de stad een voorstelling. Best apart. Voor het einde van de voorstelling (het duurde n uur) zijn er een aantal mensen vertrokken die het blijkbaar niet erg interessant meer vonden. Het einde was echter het spannendste; een man liep op blote voeten over hete kolen heen, waarbij hij ze afentoe richting publiek schopte. Dat leverde wel wat grappige gezichten op van panische mensen.

Onze vlucht van Bali naar Flores verliep apart. We hadden een vlucht geboekt bij Merpati, ik werd er al zenuwachtig van want de maatschappijen in Indonesie behoren niet bepaald tot de beste. (We zagen in een krant liggen met op de voorpagina een grote foto van een gecrasht vliegtuig, met als bovenschrift: Another one..) Aangekomen op het vliegveld werd ons verteld dat de vlucht gecancelled was en dat we het misschien bij een andere maatschappij konden proberen. Een raampje verder: alle vluchten zaten vol. Bij IAT kochten we vervolgens tickets voor een uur later, betaalden contant en dat leverde een nieuwe ervaring op. Een propellorvliegtuigje. Tja die werken ook toch? Het was net een busreis door de lucht, maar dan met een erg bijzonder uitzicht. Erg blij dat we toch gevlogen zijn; fantastisch om Bali, Lombok, Sumbawa en alle omliggende eilandjes van boven te zien. De vulkanen zien er indrukwekkend uit en je zag duidelijk de landschapsovergang waar we over gelezen hadden: vanaf Flores naar het oosten lijkt het meer op Australie terwijl het westen gewoon is zoals de rest van ZO-Azie. Zo was het ene eiland nog groen, bomen, en het volgende ineens bruin, gras.. We made it, we kwamen aan bij de toegangspoort tot het eiland Flores; Labuan Bajo. Onze verwachting was toeristen, aangezien het ook de manier is om in Komodo National Park te komen (world class diving en de enige plek waar de Komodo Dragon rondloopt). Dat viel tegen. Of eigenlijk mee, het was een ontzettend mooi havenstadje waar we bijna weer een rariteit waren. De eerste dag zijn we naar een strand gegaan waar het vol zat met locals. Na een hoop handen te hebben geschud, hello-geroep, gezwaai en foto's te hebben gemaakt (zie foto's), gingen we op een lege plek onder een boom zitten. Na een kwartier zaten er ongeveer 25 jongetjes/jongens/mannen om ons heen. Op een jongen na konden ze geen woord Engels dus ze zaten gewoon te staren. Dat weerhield mij ervan om te gaan zwemmen (ook al zei die ene jongen erg aardig: maybe you can go swim?) en toen na anderhalf uur de verwachte afname van aandacht nog niet had plaatsgevonden verplaatsten we naar het stukje strand recht voor het enige resort in de wijde omtrek. De cola in de koelkast achter de poolbar was erg verleidelijk (wel 3x zo duur als normaal) en was voor ons een entreeticket; we mochten op de ligstoelen naast het zwembad vertoeven.
De volgende dag was een duikdag, na lang informeren hebben we een duikschool gevonden die ons goed leek. Het duiken in het national park is uitzonderlijk maar ook moeilijk; er staan sterke stromingen en ervaring is eigenlijk een vereiste. Nu hadden wij dat nog niet bepaald maar het was toch mogelijk.
Dus. De volgende ochtend stapten we op een niet-duikboot, samen met 6 andere duikers. 2 stellen die de wereld rond gaan met een auto; best gaaf. We zouden eerst n makkelijke duik doen, die was ook wel makkelijk maar al mooier dan we op Koh Tao hadden gezien. De tweede duik was Manta-point, ja raad eens wat je daar kan zien. Inderdaad, n turtle, n haai, en last but not least, 3 manta's. En natuurlijk een heleboel andere dingen die ik niet bij naam ga noemen. Eigenlijk waren we niet van plan om 3 duiken te doen maar de derde beloofde nog veel mooier te worden. Dus, wat deed Lianne? Okke achterlaten op de boot en zelf wel gaan duiken. Ehm, had wel wat. Ik quote even de divemaster met zijn 700 duiken: 'This was definitely my best dive ever.' Dus wat moet ik zeggen met mijn paar duiken? Gigantisch mooi, we hielden op met haaien en turtles aanwijzen want ze waren overal! Ga naar Komodo National Park en duik. Of leer duiken. Wauw.

Nog een paar leuke dagen; een boottocht van Labuan Bajo naar Lombok, een boot voor ons alleen (en wat gestoorde boatcrew), verlaten strandjes op onbewoonde eilandjes (daar hoef je niet ver voor te zoeken), snorkelen boven fantastisch koraal en tussen kleurrijke vissen, had ook wel wat. Oja en we hebben de Komodo Dragon gezien (nieuwe belediging geleerd: you've got a face like a komodo dragon. En nee dat wil je niet horen), beetje rondgelopen door dat jurassic park met een ranger (die ons moest verdedigen met een houten stok). Dat voelde zwaar als vakantie, heerlijk. De tweede nacht was niet zo prettig; de zee was nogal ruw en slapen was vrijwel onmogelijk (tenzij je het fijn vindt om steeds 3 meter heen en weer gerold te worden).
We hadden best wat geld neergeteld voor deze bootreis (voor ons doen) maar het was zeker de moeite waard, Indonesie is fantastisch mooi!

'sOchtends kwamen we aan in Labuhan Lombok, het oosten van het eiland Lombok, en besloten naar Singgigi te gaan, het westen. Dat was een heel avontuur. Gigantisch frustrerend om te onderhandelen met bemo-chauffeurs (bemo's zijn crappy minibusjes die werken als bussen en moeten goedkoop zijn), die aan toeristen ongeveer 10x zoveel vragen als de locals betalen. In Singgigi hebben we een dag n motorbike gehuurd en zijn we over wat heuvels gereden (door monkeyforrest: nee die apen zijn niet erg lief, ik werd bijna vanachter aangevallen toen ik n foto van het uitzicht wilde maken. Snel achterop de brommer gesprongen en veilig weggereden), super groen, super smalle wegen met tegenliggers die de bochten net wat te ruim nemen (en aan de linkerkant rijden is voor ons al niet bepaald natuurlijk), super mooi. Langs de kust weer teruggereden, op een verlaten strand gelegen, wat door de oninteressante maar grote stad Mataram gereden.. Lombok is echt erg mooi!
Vlakbij Lombok liggen 3 kleine eilandjes, de Gili-Islands genoemd, die wij ook besloten te bezoeken. Het 3e eiland, Gili Trawangan, n half uur varen van Lombok, werd onze nieuwe bestemming. Met veel geluk vonden we een mooie kamer met ruime bedden, incl. ontbijt, voor 50.000 rupiah (15.000 rupiah is 1 euro) per nacht. We zijn het eiland n keer rondgelopen en zelfs dit o zo toeristische eiland, is niet zo toeristisch als we hadden verwacht. Een paar kilometer omtrek en een deel van het eiland bestaat uit stukken land die te koop zijn. Ook de Gili-Islands staan bekend als een goede duikplek dus we konden het weer niet laten. 2 duiken gedaan die absoluut mooi waren (haaien, turtles en nog n hoop) maar vergeleken met Flores, tja..
We zijn wat langer op Gili Trawangan gebleven dan verwacht; 2 daagjes aangeplakt om te relaxen want we voelden ons gewoon erg moe. (En wat op het strand liggen was ook niet vervelend)

Next: Java. Het plan om Sumatra ook nog te zien was inmiddels onmogelijk geworden, dus dat hebben we laten vallen. Om van Gili Trawangan naar Java te komen.. dat is niet erg handig als je niet wilt vliegen. Dus dag 1: om 8.00 vertrokken met de boot naar Lombok, om met een busje naar een andere haven te gaan, om met de ferry naar Bali te varen, om met een busje naar Kuta gebracht te worden, en toen was het 20.00. En waren we nog niet op Java. Dat kostte ons nog een dag: met de bemo van Kuta naar Denpasar ('hoofdstad' van Bali), met de bemo naar een ander busstation, met een bus naar het westelijke Gilimanuk, met de ferry naar de overkant (JAVA!), met de bemo naar het centrum van Banyuwangi. Uhm, hallo? Geen toerist te bekennen. We vonden een hotel waar men ineens in snel tempo een kamer voor ons ging regelen (er komen dus echt geen toeristen). We waren weer net beroemdheden, mensen schrokken van ons, stootten elkaar aan, wezen, zwaaiden, riepen, giegelden, erg grappig. Tot onze verbazing had deze stad wel een KFC en een hoop stalletjes met burgers, crepes, pizza, friet, wafels.. Dat moet niet erg goed zijn voor de Aziaten, aangezien wij altijd het idee hebben dat ze zo ontzettend sloom zijn (je ziet nooit iemand dooorlopen).
We waren van plan de Ijen-crater te bekijken, die schijnt erg mooi te zijn. Jammer genoeg zaten wij dus in een stad zonder toeristen, zonder motorbike-verhuur, zonder touragency's en van deze kant scheen het zo goed als onmogelijk te zijn om daarheen te gaan. Fijn.
Volgende plan; met de trein naar Surabaya en vanuit daar proberen naar de vulkaan Bromo te gaan. We zaten 'bisnis'-class en mochten de nacht doorbrengen op een bankje zoals we die ook in onze treinen in NL hebben. Erg, erg comfortabel met de lichten gewoon aan. Om 6.00u bereikten we een hotel in Surabaya en gingen slapen. Die dag hebben we minstens 13 km gelopen; door de stad. En opnieuw, geen toerist te bekennen. Beetje raar, in zo'n stad met ruim 2 miljoen inwoners, toch? Onderhand worden we moe van het: 'Hello misterr, where are you from? Ooo Amsterdam? How long you stay in ...?' etc. Echt heel vriendelijk van die mensen maar ze kunnen net iets te goed Engels en dat gesprek hebben we ongeveer 20 keer op n dag (als het niet vaker is). Vanaf Surabaya leek het ook belachelijk moeilijk om bij Bromo te komen, en erg veel tijd in Java hebben we niet meer, dus we besloten een vulkaan bij Yogyakarta te bekijken. Surabaya is een veel te grote stad overigens, met enorme shoppingmalls (en dan bedoel ik echt huge), waar wij 'savonds naar de bioscoop zijn geweest ('Knowing', best n leuke film!). Een middag in Surabaya en de volgende ochtend zaten we om 6:30 alweer op het treinstation om naar Yogyakarta te vertrekken.

En daar zitten we nu. Gister kwamen we in de middag aan en hebben we weer n hoop rondgelopen (die Vierdaagse wordt n eitje), en geinformeerd naar Borobudur (enorme Boeddhistische tempel, soort van must-see) en Merapi (een van de meest actieve vulkanen van Indonesie). Onze beentjes waren erg moe en wij zelf ook, dus vanmorgen hebben we uitgeslapen en vanavond gaan we de Merapi beklimmen. Om 22.00 vertrekken we met een busje, om 1.00 gaan we omhoog, wat ongeveer 4 uur gaat duren, om de zon te zien opkomen op 2,968m hoogte (ik hoop dat het niet te bewolkt is), en vervolgens weer ongeveer 3 uur naar beneden, om morgenochtend om 12.00 weer terug te zijn. Dat is dus een nacht overslaan. Dat wordt morgen dus.. slapen?
Dan willen we Borobudur nog zien (waarom moet je 12 dollar entree betalen voor een tempel?!) en gaan we waarschijnlijk 16 mei met de trein naar Jakarta om 19 mei naar Kuala Lumpur, Maleisie te vliegen.

Ja en dan is het nog maar 2 weken ofzo? Ongelofelijk. Even nog wat duiken in Maleisie, last-minute ritje op een olifant, wat bijbruinen en dan.. naar huis?
Wie weet neem ik intussen nog de tijd om een stukje bij te schrijven, maar ik beloof niks, ik wil zoveel mogelijk genieten van de tijd die ik nog in Azie zit!
Ciao en tot gauw!

Wil je Lianne in Indonesië bellen? Bel dan goedkoop via HalloBuitenland.nl